Document Actions
Wall House
Het Wall House #2 is een gebouw dat, zoals de naam zegt, de muur centraal stelt. Het doet dit letterlijk: de muur van 18 meter breed en 14 meter hoog, is vrijstaand en heeft de ruimten aan weerszijden geplaatst. Aan één zijde bevinden zich de verblijfsruimten. Dit zijn van boven naar beneden de woonkamer, de keuken&eetkamer en de slaapkamer. Aan de andere zijde zijn de technische en doorgangsruimten, te weten de studio, gang, trap, toilet, badkamer en bergruimte.
De muur, waar alles om draait heeft in het Wall House een bij uitstek symbolische betekenis: een scheiding tussen de verschillende onderdelen functies die een huis kan hebben.
De architect, John Hejduk, heeft het Wall House #2 vooral willen definiëren vanuit de verschillende functies. Iedere functie heeft zijn eigen ruimte, vormgeving, kleur en plaats aan de muur. De woonkamer, keuken/eetkamer, slaapkamer en studio, oftewel de verblijfsruimten, hebben diverse afgeronde vormen en zijn respectievelijk okergeel, blauw/zalmroze, groen en bruin. De overige ruimten - trap en gang (grijs), toilet en badkamer (lichtblauw) en bergruimte (geel) zijn strak geometrisch van vorm. De architect lijkt het huis als het ware binnenstebuiten te hebben gekeerd, waardoor alle onderdelen van buitenaf zichtbaar zijn geworden. Niet alleen die ene, grote centrale muur is te zien, maar iedere wand van het huis. Binnen is geen scheidingswand te vinden, geen enkele ruimte kan zich voor de buitenwereld verbergen.
Hejduk heeft alle onderdelen geïsoleerd om ze vervolgens op functie te rangschikken en losjes aan de muur te plakken. Het is niet verwonderlijk dat Hejduk in de kubistische schilderijen van de Spaanse schilder Juan Gris een inspiratie vond: met enige verbeelding is in de muur het canvas te herkennen en in de verschillende volumes een stilleven.
Hejduks aanpak is gericht op een optimale herkenbaarheid van de functies en de ruimten die daarbij horen, en niet, zoals wij gewend zijn, op een optimale ontsluiting van de ruimten. Dit heeft onmiskenbare gevolgen voor de manier waarop het huis bewoond kan worden.
De individuele kamers zijn prachtig, hebben een sterk eigen karakter en zijn niet uitwisselbaar. Maar het bereiken van de ruimten kost tijd en moeite. De woonkamer, eetkamer/keuken en slaapkamer zijn onderling alleen bereikbaar via een doorgang in de muur en de trap. Om van daaruit de studio te bereiken moet een lange gang worden doorgelopen. Het individuele karakter van iedere ruimte is door de architect bovendien benadrukt door de doorgangen tussen de ruimten te markeren met smalle verticale vensters aan weerszijden, die van vloer tot plafond lopen, een soort sluizen. Dit alles maakt het onmogelijk om onbewust door het huis te gaan. De gang van de ene naar de andere ruimte is behalve een tocht ook een overgang. Het is ook onmogelijk om ongemerkt door het huis te gaan: wie zich tussen de ruimten verplaatst is altijd een moment zichtbaar.
Daarmee is het verblijf in het Wall House #2 geen vanzelfsprekende zaak. Iets alledaags als wonen is een experiment geworden. Een experiment dat steeds weer opnieuw kan worden aangegaan.